تفاوت اصلی بین EPDM و PTFE به انعطافپذیری و مقاومت شیمیایی آنها برمیگردد.
لازم به ذکر است، EPDM یک لاستیک انعطافپذیر است که ثابت شده برای کاربردهای آب و بخار ایدهآل است، در حالی که از سوی دیگر، PTFE یک پلاستیک سفت و سخت است که برای مواد شیمیایی تهاجمی و گرمای شدید طراحی شده است.
مهندسان همیشه این دو ماده را با هم مقایسه میکنند زیرا هر دو به طور گسترده در واشرها، آببندها و نشیمنگاه سوپاپها استفاده میشوند. اما این را در نظر داشته باشید: آنها قابل تعویض نیستند.
انتخاب جنس نامناسب میتواند منجر به نشتی، خرابی سیستم و از کارافتادگی پرهزینه شود. برای کسب اطلاعات بیشتر، ادامه مطلب را بخوانید.
EPDM: استاندارد انعطافپذیر و روزمره
EPDM (اتیلن پروپیلن دین مونومر) اغلب در بسیاری از صنایع به عنوان درزگیر "سختکوش" در نظر گرفته میشود. به عنوان یک الاستومر مصنوعی، تعادل بسیار خوبی بین عملکرد و هزینه ارائه میدهد، که آن را به گزینهای محبوب برای کاربردهای عمومی تبدیل میکند.
EPDM را همه جا خواهید یافت. مقاومت بالای آن در برابر نور خورشید، ازن و محیطهای بیرونی، آن را برای غشاهای سقف، پوششهای محافظ خودرو و کاربردهای صنعتی بیشماری ایدهآل میکند.
در شیرآلات، نشیمنگاه EPDM به دلیل استحکامش ارزشمند است. خاصیت ارتجاعی طبیعی. به راحتی فشرده میشود و سپس به شکل اولیه خود برمیگردد، که باعث ایجاد یک قطع و وصل مداوم و قابل اعتماد میشود.
EPDM به ویژه در محدوده دمایی حدود -40 درجه سانتیگراد تا 150 درجه سانتیگراد مؤثر است. برای آب آشامیدنی، آب خنک کننده، بخار کم فشار یا بسیاری از تاسیسات تهویه مطبوع و تصفیه آب، EPDM اغلب انتخاب پیش فرض و اقتصادی ترین است.
محدودیت اصلی EPDM
یکی از رایجترین سوالاتی که افراد میپرسند این است که “معایب EPDM چیست؟”پاسخ سرراست است.
EPDM با روغنها یا هیدروکربنها سازگار نیست..
وقتی EPDM در معرض سوخت، روانکننده یا گریس قرار میگیرد، این ماده را جذب کرده و شروع به متورم شدن میکند. این تورم ساختار لاستیک را از بین میبرد و قابلیت آببندی آن را از بین میبرد. اگر محیط حاوی روغن، سوخت یا هرگونه هیدروکربن باشد، نباید از EPDM استفاده شود.
PTFE: سپر شیمیایی پیشرفته
PTFE (پلی تترافلوئورواتیلن) که معمولاً با نام تجاری تفلون شناخته میشود، کاملاً با EPDM متفاوت است. PTFE به جای اینکه لاستیکی و انعطافپذیر باشد، یک فلوروپلیمر سفت و سخت با مقاومت شیمیایی استثنایی است.
PTFE به دلیل بیاثر بودن شیمیاییاش بسیار ارزشمند است. در برابر اسیدها، قلیاها، حلالها و مواد شیمیایی خورندهای که به سرعت اکثر الاستومرها را از بین میبرند، مقاومت میکند. همچنین دماهای بسیار بالا را تحمل میکند و از حدود -200 درجه سانتیگراد تا 260 درجه سانتیگراد پایدار میماند، که به آن یکی از وسیعترین محدودههای حرارتی را در بین هر واشر یا ماده آببندی میدهد.
در محیطهای صنعتی سخت، یک صندلی با روکش PTFE شیر پروانهای یا واشر اغلب تنها گزینه مناسب است. برخلاف EPDM، PTFE برای آببندی به خاصیت ارتجاعی متکی نیست. در عوض، از فشردهسازی استفاده میکند. PTFE همچنین خواص ضد خزش عالی دارد، بنابراین تحت فشار طولانی مدت یا دمای بالا به طور دائمی تغییر شکل نمیدهد.
EPDM در مقابل PTFE: مقایسهی رو در رو
هیچ مادهای “بهترین” برای همه کاربردها وجود ندارد. انتخاب درست کاملاً به رسانهای که با آن کار میکنید و شرایط سیستم شما بستگی دارد.
| ویژگی | ای پی دی ام | PTFE |
| نوع ماده | لاستیک مصنوعی نرم | فلوروپلیمر سخت |
| مقاومت در برابر روغن/سوخت | ضعیف، متورم و تحلیل میرود | عالی، کاملاً بیاثر |
| عملکرد آب و بخار | عالی، ایدهآل برای خدمات عمومی | خیلی خوب، گاهی اوقات غیر ضروری |
| حداکثر دمای عملیاتی | حدود ۱۵۰ درجه سانتیگراد | تا ۲۶۰ درجه سانتیگراد |
| روش آب بندی | فشردهسازی الاستیک (حافظه لاستیکی) | فشرده سازی سخت |
| هزینه | مقرون به صرفه تر | هزینه بالاتر |
انتخاب ماده مناسب: حکم عملی
انتخاب بین EPDM و PTFE به معنای انتخاب ماده گرانتر یا پیشرفتهتر نیست. بلکه به معنای انتخاب مادهای است که با محیط شما مطابقت داشته باشد.
اگر پروژه شما شامل تصفیه آب، سیستمهای تهویه مطبوع یا خدمات استاندارد خط لوله باشد، EPDM گزینه عملی و مقرون به صرفهای است. این ماده انعطافپذیری خوب، قطع و وصل قوی و دوام عالی را برای کاربردهای مبتنی بر آب ارائه میدهد.
اما اگر با مواد شیمیایی خورنده، اسیدهای خورنده، حلالها، هیدروکربنها یا دماهای بسیار بالا سر و کار دارید، PTFE ضروری میشود. در این محیطها، ... پروانه با روکش PTFE شیر یک ارتقاء نیست. این یک الزام اکید برای ایمنی و طول عمر طولانی است.
